Eğer sen olsaydın her şey çok daha farklı olacaktı biliyorum.
Tek başıma ayakta durmaya çalışmak yerine bu yorgun halim yerine, senin koruman altında olacaktım.
Kızıyorum sana. Kendine bakmadın diye, erkenden gittin diye.
Çok kızıyorum sana, özlemin kaldı senden diye.
Özlüyorum seni diye kızıyorum.
Sen olsaydın kimse yakamazdı canımı diye kızıyorum sana, sana bu kadar benzediğim için.
Seni çok sevdiğim için, seni asla görüp bir daha sana sarılamayacağım için.
Bu kadar çaresiz olduğum için.
Canımın içi.
Canım.
Sevdiğim iki adamdan biriydin sen.
Bir seni çok sevdim bir de ”O”nu.
O hep yanımda şimdi, yüreğimde, ruhumda, hayatımda.
Sense artık yalnızca rüyalarımdasın ne yazık ki.
Sesin silindi hafızamdan.
Yüzün kaldı bana yadigar.
Gülüşün.
Unuttum seni babam.
Unuttum bi tanem.
Dün benden gideli tam 7 yıl oldu ve kızın seni unuttu.
En sevdiğin hayatın karmaşasına o kadar dalmış ki; hatırlamadı gittiğin günü.
Yokluğuna öyle alıştırmış ki zaman onu, bu haksızlığı yaptı sana.
Şimdi nasıl pişman, üzgün, kırgın ve kızgın kendine bilemezsin.
Oysaki sen bunu hiç haketmedin.
Seni çok seviyorum.
1999 yılının Şubatıydı ilk gördüğümde onu. Çocuk sayılırdık ikimizde. Ama benim ona karşı hissettiklerim çocukça şeyler değildi.
İlk bakışta aşk var mıydı ? Bu sorumun cevabını çok erken yaşta almıştım.
Durmaksızın yağan yağmurun altında o beni hiç fark etmemişti ama benim için artık güzel gözleri vardı yalnızca.
Arkadaşımın dayısıydı o. Bu yüzden çok avantajlı sayılırdım 
O evde yokken odasına girer karıştırır, her istediğim anda ondan haber alabilirdim. E tabi dezavantajları da vardı ! Mesela; sevgililerinden devamlı haberdar oluyordum. Kimseye söyleyemezdim onu sevdiğimi, arkadaşımın dayısıydı o, olamazdı öyle şey !
Yıllarca sustum tabi mecburen…Çok kez karşılaştık, konuştuk, bir araya geldik zaman içinde ama hiç bilmedi kimse onu sevdiğimi. Bi akşam arkadaşımla msnde konuşurken birden yazdığıma cevap geldi; ”Ben Ergin, nasılsın?”. İşte o gün bir adım daha yaklaştım ona. Hemen msn adresimi aldı, beni ekledi. Msnden konuşmaya başladık, sonra telefon derken zamanla bir baktık ki aramızda bir şeyler var. Uzak kalamıyoruz. Mutluyuz beraberken. Tabi ki her zaman toz pembe değildi aramızdakiler çok büyük kavgalarımız, upuzun ayrılıklarımız oldu. Çekişmeler yaşadık, iyi günler, kötü günler. Bir çok şey yaşadık biz beraber.
Tam 11 yıl bitti dün. 11 yıl oldu güzel gözlerine vurulalı.
Bugün ise 2. yılımız bitti. 2 yıl el ele, göz göze geçti diyemem. Bir çok sorunumuz oldu, bir çok tartışmamız, darıldık, eşyaları topladık ayrıldık, bağırdık ama hiç uzak kalamadık birbirimizden. Her tartışma sonunda daha da sıkıca bağlandık birbirimize. Öğrendim ki onsuz olamam. Anladım ki nefes alamam o güzel gülüşünü görmeden. Ne yaparsa yapsın, ne olursa olsun, ne kadar zaman geçerse geçsin bir an bile onsuzluğu hayal edemem.
Evet tam 11 yıl oldu vurulalı o gözlerine, ruhuna..
Rüyamdı önce şimdi Ruhum oldu. Canım oldu. Cananım oldu. Her şeyim oldu. Abim, arkadaşım,kardeşim, babam, sevgilim, eşim. Her şeyim, tüm hayatım oldu.
İyi ki gördüm, sevdim seni .
İyi ki geldin hayatıma.
Seni çok seviyorum…
