Evet yine her zaman ki gibi biriken bir sürü konu yazılması gereken bir sürü yazı var fakat zaman kısıtlı.
Bir kez daha itiraf edebilirim ki; ben çalışmıyorken bu kadar gezmiyordum. Hafta sonu olduğu kadar hafta içi de tamamen koşturma ile geçiyor. Gündüzleri iş, akşamları ya sinema ya yemek vs.
Önce ki Cumartesi sabahı sayılı dostlarımdan biri, beraber büyüdüğüm,canımın içi Selen İstanbul’ a geldi. Tabii ki beni görmeye değil, gezmeye geldi ahahah Daha önce hazırladığımız mükemmel planımızı uygulayıp, çılgınlar gibi gezmek için kahvaltmızı yaptıktan sonra yola çıktık.
İlk durağımız Rahmi Koç Sanayi Müzesi’ydi.
Uzun zamandır gitmeyi planladığım ama bir türlü gidemediğim bi yerdi Rahmi Koç Müzesi. Muazzam bir yer diyebilirim ancak. Anlatmaya kalksam kelimeler, sayfalar yetmez. Çok ciddi bir servet yatıyor diyebilirim. Aklınıza gelebilecek her model araba, tren, tramvay, gemi, fotoğraf makinası, radyo, mikroskop, teleskop ve daha onlarcası… İnanılmaz ayrıntılarla bezenmiş maketler… Biz 5 saat hiç oturmadan dolaşmamıza rağmen tam olarak bitiremedik diyebilirim. Sanırım bir iki kez daha gitmem gerekiyor tam olarak hakkını vermek için müzenin. Bir büyük bir küçük binadan oluşuyor. Keşif küresi ve deniz altı, ayrıca binaların dışında araçlar var.
Ama tabi ki beni en çok mutlu eden ayrıntı; müze görevlilerinin kedilere olan yaklaşımıydı, binalara dahi girip gezmekte özgürler, araçların içlerine girip uyuyabiliyorlar. Hatta biz bi tanesini kucağımıza aldık ve onunla gezdik müzeyi.
Öncelikle deniz altının içini gezdik. Yarım saatte bir 5′ er kişilik gruplarla gezilebiliyor en fazla. Malum biraz dar bir mekan. Deniz altını denizaltı uzmanı H. Oğuz İşleyenel gezdiriyor. Biz 4 kişiydik aramızda bir de İsveç’li bir turist vardı. Kaptan önce türkçe sonra ingilizce olarak turu gerçekleştirdi. En sonunda ise bize birer tane “Anı Sertifikası” verdi.
Deniz altına girmeden evvel bir vapurun içinden geçiliyor. Oradan ufak hediyelik eşyalar almak mümkün. Ben kendime hatıra olarak iki tane kitap ayracı aldım. Fiyatlar çok uygundu küçük bir ayrıntı vermek gerekirse. Aldığım kitap ayraçlarının birinde eski Kadıköy – Moda tramvayı, birinde ise Fenerbahçe vapuru var.
Daha önce de dediğim gibi, tüm müzeyi (layıkı ile olmasa da) gezmemiz yaklaşık 5 saatimizi aldı.
Müzeden çıkmayı hiç istemesekte artık mecburduk, çünkü açlıktan başımız dönmeye başlamıştı. Müzenin önünden kalkan Taksim otobüslerine atladığımız gibi soluğu Taksim – Çiço’ da aldık. Bi güzel karnımızı doyurduk tabi ki bende son dönemlerde takıntı haline getirdiğim Martini’mi içtim. Biraz da oyalanıp, dinlendikten sonra hemen kalktık çünkü daha plan projemizin başındaydık denebilir! Daha eve gidip, üzerimizi değiştirip dans etmeye gidecektik… Ama bir şeyi hesaba katmamıştık, YAŞLANDIĞIMIZI! Tanrım sadece bir kaç saat müze gezmiştik ve bittiğimiz resmen ortadaydı. İtiraf edemesekte ikimizinde aklındaki tek şey, eve gidip uyumaktı. Çiço’ dan sonra hemen eve geldik zaten. İkimizde birer koltuğa uzanıp kaldık. Kıpırdamak bile imkansızken dans etmek mi ? Tabi ki hemen planımız dans pistinden, yatağa kaymıştı. Hemen yatakları ayarlayıp iyi geceler dileyip yattım.
Ertesi sabah uyanıp hazırlandık ve Selen’i yolcu ettim. Pazar günü çalışmak zorunda olduğu için erkenden Tekirdağ’ a dönmesi gerekiyordu.
Selen’i yolcu ettikten sonra akşama kadar yemek yapıp, mutfak temizledim, evi toparladım. Akşam olduğunda bi gram halim kalmamıştı.
Salı akşamı Gergin’le
Satılık Ruh (My Soul to Take) filmini izlemeye gittik. Uzun zamandır izlediğim en gereksiz filmdi. O kadar klasikti ki, en başından sonunu takip etmek mümkündü. En kötü tarafı ise 3D olarak tanıtılmasıydı. Filmin en başında bir tv ve tüm film boyunca yalnızca alt yazılar üç boyutluydu. Tam bir hayal kırıklığıydı ve benim seçimimdi.
Çarşamba günü Gergin’ in kuzenine gittik. Gergin’ in ablası ve yeğeni de oraya geldi. Tüm gece kuzeninin oğlu Arda’ yla eğlendik. Kocaman bir adam oldu 14 ayda
Bi yandan da Sefer’in doğum gününü kutladık.
Tabi uzun zamanda bir görüştüğümüzden gece 1′e kadar oturduk. Sabah 4′ te kalktık çünkü Gergin’in ablası ve yeğenini havaalanına götürüp İsviçre’ ye uğurlamamız gerekiyordu. Havaalanına erkenden gidip kahvemizi içtik, kahvaltımızı yaptık ve muhabbet ettik. Gergin’in ablasını ve yeğenini yolcu ettikten sonra Taksime indik. Simit sarayı’ında birer çay içtik ve işe gittim tabi ki.
Hafta ortası olduğu halde hala dinlenme fırsatı yakalamam mümkün olmadı okuduğunuz gibi…
Perşembe akşamı tabi ki eve geldiğim gibi kendimi yatağa attım.
Zaten dinlenebileceğim tek gündü, çünkü Cuma akşamından Pazar akşamına kadar sürecek bir planım vardı.
Cuma tüm gün çalıştıktan sonra sevgili Gabriela ile Nişantaşı’nda buluşup Amerikan Hastanesi’nde yatan arkadaşımız Davut’ u ziyarete gittik. Bi süre sonra İrem’ de bize katıldı.
Bi süre hastanede kaldıktan sonra, Taksim’ e geçip bi şeyler yedik. Sonrasında evlere dağıldık. Ama ben Gabriela ile gittim. Ertesi sabah Yeditepe Üniversitesi’nde yapacağı konuşmayı kaçıramazdım malum
Eve gittikten sonra pek fazla oturmadan uyuduk. Ertesi sabah erkenden kalkıp üniversiteye gittik. Gabi konuşmasını son haline getirirken bende nette takıldım.
Salona geçtiğimizde salon hemen hemen boşken, Gabi konuşmaya başlayınca tamamen doldu Harun ve Batuhan’ da gelmişlerdi (İki arkadaşları daha vardı yanlarında fakat ben çıkartamadım kim olduklarını). Konuşmanın bitiminde Taha ile tanıştım. Çok neşeli ve keyifli biri
Neyse sonra hepimiz tabi gideceğimiz yerlere dağıldık. Bense yaklaşık bir yıldır görüşemediğim bir diğer dostum Gizem’ e gittim. Caddebostan’ da çok güzel bir yere taşınmışlar en son.
Bi kaç saatimi orada geçirdikten sonra Gergin’ le olan sinema planına yetişebilmek için yola çıktım. Deniz otobüsünü kaçırınca 25 dk.’ da gideceğim yolu 2 saat 15 dk.’da ancak gidebildim tabi ki.
Gergin Sinerji’ de oturmuş içiyordu gittiğimde. Bende ona katıldım. Bi şeyler yedik, içtik, muhabbet ettik. Sonra sinemaya gittik, son matineye. Tabi ki korkunç seçimlerim yüzünden bu kez filme Gergin karar verdi ve Toprak Altında (Buried) filmine gittik. Lanet olsun ki her zaman ki gibi güzel bir film seçmişti (her ne kadar ben berbat bi filmdi diye mızmızlansam da yalan, film gayet iyiydi).
Filmden çıktıktan sonra evimize gittik ve tabi ki şaşırmayacağınız gibi ben hemencik uyudum.
Ertesi gün yine ard arda planlarım vardı tabi ki…
Öncelikle Nalan teyzemle buluşup Eminönü’ne gittik. Minik, tatlı bir bebek muhabbet kuşu aldık ona. Adını da Mecnun koydu Biraz oturup çay içtik ve muhabbet ettik.
Sonrasında eve geldim ve Davut’un benden istediği şerbeti kaynattım. Evi biraz toparladım ve akşam 19:00′ da Taha ile buluşup Davut’ u ziyarete gittik.
Biraz oturduktan sonra (malum hasta ziyareti öyle uzun olmaz) Taha beni otobüse kadar götürdü ve evlere dağıldık.
Eve vardığımda bir hafta sonunu daha bitirmenin haklı gururunu yaşıyordum.
Ve evet bugün Salı, bu hafta da gidilecek filmler, yapılacak işler, gezilecek sergiler, ziyaret edilecek hasta arkadaşlar var…
Umarım dinlenecek vaktim olur.
Şimdilik kedi kaçar…
).
Ve bir süre sonra mailime baktığımda talihli kişinin ben olduğumu gördüm 
